Ik las Troost, van Giphart, en leerde wat ik eigenlijk al wist: bij koken draait alles om balans. In die zin is het niet verwonderlijk dat topkok Troost het leven ervaart als een gerecht: een zoektocht naar balans. En tegelijk een zoektocht naar uitersten, afhankelijk van je karakter.
Over mezelf kan ik zeggen dat uitersten bij me horen, maar zonder rem slaat het door. Naar positief en negatief, in ups en downs. En daarom zoekt een mens naar balans: iets meer peper, wat suiker tegen het zuur. Tenzij je natuurlijk gek bent op zuur, dan kan het je niet zuur genoeg zijn, en voor sommige mensen is geen capsaïcine-dosis heet genoeg: uitersten hou je altijd.
Maar ik ben blij met mijn hervonden balans. Mijn contragewicht, mijn katalysator, mijn peper en mijn suiker. Een gerecht dat mooi in balans is maakt alle kans een classic te worden, en ik hoop dat eenzelfde lot ook ons wacht, mijn lief...
