vacanza

wat een stilte ineens... en tegelijk ook chaos

mensen hebben het "weer" druk, al voelt het alsof het eigenlijk nooit echt vakantie is geweest..

de vakantietijd is vluchtig als benzine, en wordt gevuld met een soort van dwangmatig relaxen, niks doen, nutteloos rondhangen ..wat juist een tegenovergesteld effect heeft, nja op mij dan tenminste..

het lijkt wel of ik meer "dat echte vakantie gevoel" heb wanneer ik lekker bezig ben, bezig met creëren...

al dat relaxen verstoort het creatieve patroon, het maakt me loom en sloom, en het voelt meer als verveling... normaal verveel ik me nooit..! er is altijd wel iets wat me boeit, waardoor ik me laat inspireren..

...maar nu ik niets doe hoeft het niet, het is alsof ik m'n creativiteit voel wegvloeien, als een bloem die zich terugtrekt in zn knop...

iedereen is weer in de weer, de zomer is niet meer, Nederland is bezaait met wolken, de zon schittert spaarzaam haar zachte stralen maar het helpt niet... de wind is koel, buiten is het fris..

waar is de zomer nu het zomer is..?

echt nutteloos niksdoen hou ik niet lang uit, ben net terug van een reis op het bijzondere eiland Sardegna... prachtig puur was het.. samen met vrienden recht aan zee.. het water helder als vloeibaar kristal, de zwoele lucht vol zoete kruidige geuren wanneer de avond valt ~*

de sterren zijn net zo schitterend helder -op Sardegna gaan net als in Ierland snachts zoveel mogelijk lichten uit, inclusief lantaarnpalen,, dus weinig last van lichtvervuiling ..en een wonderlijk mooie sterrenhemel..! er waren zelfs 3 nachten vol vallende sterren!

tijden veranderen, alles, zelfs jezelf, ongemerkt..

toch zijn er momenten waarbij je ineens een moment stilstaat en ziet hoe alles om je heen veranderd is ..het verbaast me, dat ik me nu zelfs afvraag hoe ik vroeger was, als kleine jongen..

was ik toen zoveel anders dan ik nu ben..? ben ik nu wel mezelf, of ben ik diezelfde jongen met een laag van maskers op, maskers om de spelende jongen te beschermen...? is die jongen me ontglipt, ben ik als Peter Pan, eeuwig jong zolang ik mijn fantasie maar gebruik, zolang ik blijf visualiseren ,,of ben ik slechts gegroeid, van spelende jongen tot boefje, van boefje tot creatieve bloem in een wereld vol wonderen..

ik weet nog precies hoe ik er vroeger op uit trok met m,n maatjes, op avontuur heheh

fikkie stoken, hutten bouwen, klimmen in bomen, zwemmen in meertjes en rivieren, vrij, rollen door weilanden, salto's maken van de hoogste duikplank, k*tgeintjes uithalen

en toen begon de middelbare school, wat een rare wereld was dat.. vrienden vielen uit elkaar, nieuwe vriendschappen ontstaan ..maar toch het was anders

het is alsof hierdoor een 2e persoon ontstaan is, een 2e leven..

en nu, nu het weer gebeurt sta ik vol bewondering aan de grens van mijn 3e leven

misschien is dit wel de tijd waarin de maskers wegvallen, en de speelse jongen met een hart vol passie voor avontuur en verwondering weer volledig tevoorschijn komt...

dat er nog vele mooie vriendschappen en avontuurlijke tijden mogen ontstaan ~*