Dat had je niet gedacht......2

Jenniffer was een jong meisje van 17 jaar, maar ze zat nu al bij de geheime dienst. Ze was gewoon heel goed en maakte haast geen fouten. Ze loste heel veel zaken op en was haast nergens bang voor. Het was mei 2013 en de mensen begonnen te klonen met mensen wat niet mocht. Jennifer had een nieuwe zaak om op te lossen. Er was een bende die een mens had gekloont en een zelf ontwerp er van hadden gemaakt. Ze hadden dus een iemand gekloond en er een vorm aan hebben gegeven, zodat je het net kon zien en ze niet opwerden gepakt, omdat er geen bewijs was. Jennifer kreeg de zaak en moest oplossen wie de kloon was. Ze had er zin in en het volste vertrouwen in dat zij de zaak wel op kon lossen. Maar ze wist nu nog niet wat ze nu weet.

deel 1:

Jennifer stormde naar onder en smeerde snel een een boterham. Ze deed ondertussen haar kleren aan en ging naar het werk. Ze was opgebeld en ze had een geweldige zaak gekregen. Aangekomen bij haar werk ging ze snel naar het hoofd. "Ah Jenniffer. Ga zitten. Je weet waar de zaak over gaat denk ik. De kloon", hij hapte even adem en ging toen verder. Jennifer zei niks en liet hem netjes uit spreken. "Jij moet uitzoeken wie de kloon is. Als je hem of haar hebt gevonden breng je het naar ons en wij zorgen er wel voor dat hij dood word geschoten. Er zijn een paar mensen wie we al als verdachte hebben. Dat zijn: Lisa Dotter, Dave McConner, Julia Winter en John McCay. Hier zijn de adressen en de telefoonnummers, veel succes."Hij pakte een sigaar en stak hem aan. Jennifer knikte en hoeste even. Waar kende ze toch die naam van. Lisa Dotter. Ach ja het was haar buurvrouw. Maar die zou toch niet??, nee dat denk ik niet. Die was al buiten gesloten. Ze reed naar huis op har brommer en pakte haar opnamebandje.Ze pakte een keukenmes en deed hem verstopt in haar zak. Ze zou als eerst naar Dave McConner gaan.

deel 2:

Ze klopte aan bij Dave en zei dat ze een heel ver achternichtje was. "Echt??, hoe heet je dan??,"hij gaf haar de hand en gebarde naar haar dat ze binnen mocht komen. Ze ging op een oude versleten bank zitten en vertelde hoe ze heete. "Thee, koffie of wat fris??",   hij liep naar de keuken en Jennifer vroeg om alleen een glas water. "Ik had een paar vraagjes". "Oh, dat mag. Mag ik je trouwens Jenn noemen, je bent tenslotte mijn nichtje". Ze wachtte even en dacht toen dat het maar moest. "Ja tuurlijk. Wat weet je nog van je familie. Ik probeer er achter te komen wie nog meer familie zijn". Hij lachtte even en pakte toen een groot boek met er in allemaal foto's Sommige waren vergeelt en anderen zagen er nog uit als nieuw. "Mag ik het even zelf hebben??,"ze keek de man aan en hopte dat hij het geen rare vraag zou vinden. Ze dacht ondertussen ook aan de foto's zelf. Als dit geen echte foto's zijn hebben ze het wel heel erg goed gedaan.. "Ja tuurlijk", hij legde het grote boek op haar schoot en er ging even een rilling van het koude boek over haar rug. Ze bladerde even wat en er viel haar een foto op. Ze voelde er even stiekem aan en voelde dat het een echte oude foto is. "Ja die is leuk he. Daar moet jij oook op staan, want het is echt de hele familie. Van achterneefjes en nichtjes tot overgrootoma's. Welke ben jij??". Jennifer keek even geschrokken en bedacht snel wat. "Die", deed ze een gok en wees er zomaar een klein meisje uit aan. "Maar dat kan niet. Die heet Rosa en is er niet meer."Ze keek even en zei toen lachend,"haha, nee dat was ook een geintje. Nee...ik eh was toen ziek. Ik sta er jammergenoeg niet op."Ze hoopte dat dit wel werkte. "Ach dat kan natuurlijk", hij begon ze opeens allemaal aan te wijsen en de namen op te noemen. Na een uur he gesproken te hebbne wist ze het zeker. Dit was geen kloon. Hij wist te veel van het verleden en was te gewoon. Ook waren de foto's echt oud en niet nep.

deel 3:

Op naar Julia dacht ze. Ze had wat opgezocht van har en wist dat ze aan geheugenverlies leidde. Ze hoefde alleen maar te zien of ze onder haar oog een rond bolletje had. Klonen hadden onder hun onderste ooglid een klein bolletje en daar kon je uit zien dat ze een kloon was. Ze sloop stiekem naar het huis en ging er via een raam achter huis in. Gelukkig ze was niet thuis. Ze onderzocht haar huis en zag oude foto's . Ook die waren niet nepoud.Ze zuchtte dit had geen zin. Opeens hoorde ze de deur open gaan. Snel sprintte ze naar boven en ging bij de trap liggen kijken. "Gaat u maar rustig zitten",zei haar begeleidster die haar hielp het geheugen terug te krijgen. Zuchtend ging Julia somber zitten. De begeleidster ging even naar de keuken om wat eten klaar te maken. Julia deed haar ogen even dicht en zuchtte nog eens. Jennifer sloop naar onder en durfte haast niet te ademen. "Ben jij dat??," zei Julia en keek op. Jennifer dook achter de bank. Julia trok haar schouders eens op en deed har ogen weer dicht. Jennifer keek opgelucht en sloop naar de keuken. Ze pakte et eerste de beste ding wat ze zag liggen, en dat was een deegroller. Ze sloop dichter bij de begeleidster en sloeg haar neer. Zo, die ben ik kwijt dacht ze en sloop weer terug naar de kamer. Ze hief de deegroller biven haar hoofd en sloeg ook Julia haar keihard er mee op haar hoofd. Ze keek onder haar ogen maar zag geen klein bolletje. Ze liet haar weer vallen op de bank en keek wanhopig naar de deegroller. Ze legde het neer en veegde de vinderafdrukken er af. Julia was  dus ook geen kloon. Ze ging weer naar huis en dacht aan de laatste 2. Julia werd kort daarna weer wakker en zei vrolijk, "Heey, ik heb mijn geheugen weer". Ze rende naaar haar begeleidster en kreeg haar ook weer bij bewustzijn."he watte??, wie ben ik??".

deel 4 :

Nou, dan zou het toch Lisa of John moeten zijn. Eerat naar John dacht ze, want de buurvrouw verdacht ze totaal niet. Ze had uit gezocht dat John een blind date had vandaag en dat kwam mooi uit. Diegene die de echte blind date was sloeg ze nee ren zei deed haar voor als de blind date. Wat was het soms toch simpel dacht ze. Ze liep naar de deur en zag een grote mooie en vooral dure sportwagen staan. Nou geld heeft hij wel. Ze wou net aanbellen toen hij al open deed. "Hoi, jij bent zeker de blind date". Jennifer keek verbaast naar de jonge jonge. Ze had hem veel ouder verwacht. En hij was knap. "Eh... ja inderdaad". Ze mocht binnen komen en ze keek verbaast naar binnen  Er stonden allemaal dure dingen en alles leek nog gloednieuw. "Ja, daar schrik je wel even van. haha. Maar ik ben niet rijk ofzo. Ik verdien goed maar ik had geluk met de loterij". Hij knipoogde lief naar haar en ze glimlachte terug. Ze kreeg een vreemd gevoel in haar buik. Ze praatten met elkaar honderd uit en toonden elkaar lieve blikken. Nee, dacht ze. Dit is ook niet een kloon. Ze zouden hem niet allemaal dure spullen geven en ook hij weet te veel van zijn jeugd.Pijnzend zat ze op de bank toen ze opeens een zachte zwoele mond voelde op haar lippen. Hij begon haar te zoenen en ze deed ook mee. Ze vond hem geweldig knap en hij kon ook nog eens goed zoenen. Hij legde een hand op haar been  en toen kwam Jennifer weer in de werkelijkheid. Ze kon dit niet doen. Ze mocht dit niet doen, ze duwde hem van haar af. "Sorry... ik wil niet meer."Ze stond op en ging weg. Hij stond zielig te kijken bij de deur te kijken en zwaaide haar na. Ze reed naar haar buurvrouw en hoopte niet dat zei het was. Ze zette alles nog even op een rij. Dave kon niet, want die wist te veel. Lisa had geen bolletje  en John had te dure spullen, wist te veel en voelde heel echt aan. Als het de buurvrouw niet was  dan wist ze het ook niet meer. "Hoi buurvrouw","hoi meisje. kom binnen". "Hoe is het nu met jou??". "Goed, maar ik wou graag wat meer over u weten, Over u familie bedoel ik". De oude vrouw knikte en pakte er plakboeken bij. Ze vertelde honderduit en het werd heel saai. "Maar vertel jij eens iets van jou familie". Jennifer keek even en zei toen lachend,"maar dat kan ik niet. Ik ben zo vergeet achtig". Na een tijdje ging ze weer en reed ze naar kantoor.

deel 5:

"EN !!", zei het hoofd en iedereen ging e omheen staan. "Nee sorry, geen van allen is het". Ze keken elkaar aan maar zwegen. Iemand die er bij stond en die altijd grappen maakte zei grinnikend,"wet je moeder wel wat je doet voor werk". Jennifer keek hem boos aan en zou hem bijna slaan,"je weet dat ik geen moeder heb dus hou daar mee op.". "Heb je eigenlijk nog meer familie??". zei hij nuchter. "Weet ik veel. geen idee". Alle medewerkers keken naar het hoofd die zwetend naar haar keek. Öh nee, het is waar". Jennifer keek niet begrijpend terug. "Jij bent de kloon. Jij weet niks over je jeugd, je doet alles perfect en je hebt een bolletje ben ik bang". Jennifer schrok heel even en schoot toen in de lach omdat ze dacht dat het een grap was. Toen niemand mee lachte en heel serieus en spijtig bleef kijken pakte ze snel een spiegel en keek onder haar oog. Ze shrok zich rot. Daar zat een heel klein bolletje. Tranen kwamen er uit haar ogen en ze huilde, "oh nee. Maar...je ...wilt toch niet zeggen". Ze schrok toen ze iemand het pistool pakte en het op haar richtte. "Nee, jongens doe me dit niet aan. Ik kan toch gewoon blijven werken". Haar adem stokte en ze keek angstig naar de loop van het pistool. "Sorry, maar je bent illegaal, we zullen je moeten doden". hij slikte even en knikte naar zjin medewerker met het wapen. Jennifer stapte achteruit en struikelde. Ze was hardstikke bang en snapte het nog niet. De loop werd gericht, het pistool geladen en de er klonk als laatste een schot...................

THE END.