6 ft. is niet zo diep

In een reactie op de zwartgallige woorden van de criticaster en ex-Huppakeeauteur Basilicum, wiens literair meesterwerk van maar liefst één zin alles behalve bovengronds genoemd kan worden, vraag ik in een zeer vriendschappelijke poging om een krachtige onderbouwing. Er wordt namelijk verondersteld dat zes voeten onder de grond, waar is onduidelijk, iets zeer waardevols te vinden is. Na enkele vergeefse graafpogingen van mij en mijn schep, vraag ik dan ook aan de weledel geleerde heer in de Rechtsgeleerdheid Basilicum om een nadere beschrijving te geven van de vindplaats. Het moge immers duidelijk zijn dat het nieuwsgierig maken van het gepeupel ook zijn consequenties heeft en dat dergelijke verantwoordelijkheden vragen om verduidelijking. Het liefst in de vorm van een nauwkeurige plaatsindicatie.
Een nadere toelichting van mijn padvindersactiviteiten dienen naar alle beschaafdheid ook te worden prijsgegeven, in de hoop wat sympathie los te weken bij de drager van de benodigde ontbrekende coördinaten.
Het gevoel een schat te hebben begraven doet iedere koning pijn. Een schat is tenslotte niet geboren om onder een plafond van aarde en onkruid te worden verscholen. Daar wordt men doorgaans op het hoogste ambt een tikkeltje zenuwachting van.
Iets dat waarde bevat, dient als elk museumstuk te worden tentoongesteld aan ieder die het aanschouwen wil. Met of zonder gekleurde bril.
Soms is het noodzakelijk een potentieel zijn verwarrende pubertijd te laten doormaken en net als de meeste vrouwen een beetje te laten rijpen. Zeer zelden is een initiatief in staat gouden eieren te poepen binnen de eerste werkdag. Maar er zijn uitzonderingen, dat zal ik niet onder stoepen of bakken schuiven.
Toch moeten we er per definitie niet van uitgaan dat we te maken hebben met een uitzondering, die eer is meestal aan anderen. Maar een voorbarige overlijdensbrief zonder autopsie kan geen enkel wetenschappelijk ingesteld mens door de vingers zien. Er moet met alle voorzichtigheid van uit worden gegaan dat er sprake kan zijn van een kortstondige menopauze, die slechts met een beperkte medische ingreep uit deze kleine bekrompen wereld kan worden verholpen.
Zo ook kunnen we hier naar alle waarschijnlijkheid, in het geval van Huppakee, spreken van een begrafenis zonder dat er een overlijden is geconstateerd; een daad, die met ons Nederlandse rechtsstelsel als uitermate strafbaar zou moeten worden bestempeld. Gelukkig is de heer Basilicum zich daar natuurlijk gedegen van bewust aangezien zijn achtergrond en opleiding hem deze zekerheid bieden. Daarom gaan we er voor het gemak en uit diplomatieke overwegingen van uit dat we het in deze kwestie slechts hebben over daden ,die zijn bedoeld om het naderende onheil, dat niet mag worden ontkend, af te weren of tenminste uit te stellen. In de hoop een enthousiasteling aan te spreken die acuut zijn stokje er voor durft te steken en hiermee de recessie dwingt af te treden.
Het is een teken van bezorgdheid dat zich, niet geheel onvergefelijk heeft ontwikkelt in een kleine radicale daad. Soms is dat ook nodig! Een dakloze zal ook pas gaan werken wanneer hij een schop onder zijn reet krijgt.
Een daad met inhoud, daar houden we wel van en laten we niet vergeten; een waarschuwing kent geen tijd! Daar kunnen we niets minder dan dankbaar voor zijn in deze egoïstische samenleving, waar men elkaar zelfs geen houtje gunt om op te bijten.
Maar na deze blijk van een positief vertrouwen in de heer Basilicum doe ik een beroep op het recht van gelijke behandeling in de hoop een reddingsactie in gang te zetten.

Met vriendelijke groet,

Joe